Den fyrste song eg høyra fekk,
var mor sin song ved vogga,
dei mjuke ord til hjarta gjekk,
dei kunne gråten stogga.

Dei sulla meg så underleg,
så stilt og mjukt te sova,
dei synte meg ein fager veg
opp frå vår vesle stova.

Den vegen ser eg enno tidt
når eg fær auga kvila;
der stend ein engel, smile blidt,
som berre ei kan smila.

Og når eg sliten trøynar av
i strid mot alt som veilar,
eg høyrer stilt frå mor sin grav
den song som all ting heilar.